VECIA PARMURA

Vecia parmura davanti a cà mia

da qandu m'aregordu, t'on vistu delongu lì.

Ma stamatin, avèrtu a gerusia 

ti èiri in tèra, m'è vegnuu da refreignì. 

Ti avevi, aumenu i dije, dujènt'ani 

ma mi pènsu cu piaijè

che a ciàntate ancù tenera

sece stau u nosciu santu, Ampè.

Ti èiri vecia, u savèimu aiscì nui

p'aresistì au brutu tèmpu.

Da levante, tramontana o faradui

cuscì stanoete u t'ha agagnau u vèntu. 

Epure e schege de l'urtima ghèra

de bumbe d'i canui

i nu t'an mai butau in tèra.

E sci che dum à i n'an fau aiscì a nui 

passau qelu sfragelu, u giardinè 

u t'ha curau mascì bèn. 

Atapèndute e ferìe 

metèndughe u semèn 

inte tue vèrde rame. 

Ghe n'è passau de aujeli

tanti sareva a cuntàne. 

Pàssure, rebissi e fringheli

dopu in'estai cauda e bèla 

ti mauràvi i toi fruti.

Aiscì i fioei d'a scoera, cu a cartèla

i t'arispetava, aumenu...ascàiji tuti

Chi nu t'arispetava

i èira gati e cai.

Qante pisciate i fava 

e...i nu feniva mai!!

Tu pe nui, ti hai avuu rispètu

perché cagèndu stamatin 

ti hai schivau in caretu 

e u bidùn d'u spàssin. 

Urmai i te fan a bilui

e i te purteran via. 

Ma i u saveràn si "belinui"

chi porta via aiscì in pò da vita mia

MARIO ARMANDO